...Proxy มหาลัยเน่าหนอนไป 5 วัน เพิ่งจะหาย จริงๆกะจะเขียนตั้งแต่เมื่อวันพฤหัสที่ 22 แล้วล่ะ แต่ต้องยาวไป เพราะเน็ทมหาลัยล่ม อาจารย์ที่ดูแลไปสัมมนาที่สิงคโปร์ ก็เซ็งจอร์จ ล่ะงานนี้

แต่ก็เอาเถอะ บ่นพอแระ มาเข้าเรื่องดีกว่า

ก็เมื่อวัน พฤหัสที่ 22 มิถุนายน ที่ผ่านมาเนี่ยแหละ ถือได้ว่าเป็นวันที่ภูมิใจที่สุดจริงๆ วันนึงเลย

วันที่นั่งอยู่ในพิธีไหว้ครู ในฐานะของ "ครู" คนหนึ่งเนี่ยแหละ

มันก็อธิบายไม่ถูกหรอกนะว่า มันภูมิใจแบบไหน แต่ที่แน่ๆคือ ทำให้ผมลืม คำพูดนับร้อย ทั้งที่ได้ยินกะหู และ ไม่ได้ยินเองตรงๆ ไม่ว่าจะเป็น " เป็นคนกรุงเทพ ลงมาทำไม " " ทำไมไปอยู่ไกลจัง " " ทำไมถึงไปสอนมหาลัยบ้านนอกแบบนี้" " โง่รึปล่าว " " ไปอยู่จะก้าวหน้าเหรอ " และอื่นๆอีกมากมาย ที่ขี้เกียจสาธยาย - -

แต่คำสบประมาทพวกนี้ ก็เป็นแค่ลมปากไร้สาระ หมดค่าทันที ในวันนั้นเลย

ผมคิดไม่ผิดหรอก ที่ลงมาที่นี่ ใครจะว่ายังไงก็ช่าง แต่ผมภูมิใจนะ และผมเองก็เชื่อมั่นเลยว่า

การที่เราได้สร้างคนคนหนึ่ง ได้ให้ความรู้ไปเพื่อประกอบสัมมาชีพในอนาคตข้างหน้า มันตีค่าออกมาเป็นเงินไม่ได้หรอก ถึงแม้บางคน ที่ไปทำงานภาคเอกชน หาเงินได้เดือนละเป็นแสนเป็นล้าน แต่ตัวผมได้เงินเดือน คงน้อยที่สุดในรุ่นตอนนี้เลยล่ะมั้งนะ

แต่ถ้ารู้จักคำว่า "พอเพียง" ก็อยู่ได้สบายๆ อย่างมีความสุขนิ ในหลวงท่านทรงให้ปรัชญาที่สมบูรณ์แบบมาแล้วนี่ จริงไหม?

แต่สิ่งที่ผมได้รับตอบแทนบางอย่าง มันคุ้มกว่าเงินตั้งไม่รู้กี่เท่าเนาะ การที่ได้รับใช้ประเทศชาติบ้านเมือง ถึงแม้จะเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ส่วนเดียว แต่ก็แปลกนะ ผมยินดีที่จะทำ อย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยซะด้วยสิ และอีกอย่าง ทางผู้บริหารของมหาวิทยาลัย ก็เห็นความความสำคัญและศักยภาพของเรา แถมยังสนับสนุนเต็มที่ซะด้วย แถมหาตำแหน่งให้อีกต่างหาก

อ่า ตะกี้เปิดเว็บมหาลัย มีรูปวันไหว้ครูพอดีเลยแฮะ ไอ้เราก็ติดอยู่รูปสองรูป ต้องโชว์ซะหน่อย

รูปใหญ่ไปป่าวหว่า - - แต่ก็เอาเถอะ เด๋วมองไม่เห็น แอบเติมลูกศรสีฟ้าไปด้วยนะนั่น (กลัวไม่เห็นจัด อยากโชว์เว้ย ก้ากๆๆๆ)