....In The Middle of the Night...(True Story)
เอ ที่นี่มันไหนหว่า... คุ้นๆวุ้ย ผมพูดกับตัวเอง พร้อมกับชำเลืองมองไปรอบๆ มันก็ดูเหมือนห้างสรรพสินค้าที่ผมมาบ่อยๆนะ แต่วันนี้กลับไม่มีคนเลยแม้แต่คนเดียว เศษกระดาษและกระจกเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น
.ตึ่ก ตึ่ก ตึ่กๆ...
เสียงฝีเท้าก้าวเดินอย่างช้าๆเรียกความสนใจของผมได้ในทันที ผมรีบวิ่งลงไปตามบันไดที่มีลักษณะเป็นบันไดก้นหอย อยู่นานสองนาน จนกระทั่งถึงชั้นล่างสุด ที่มมีข้าวของวางระเกะระกะ ในที่สุดผมก็เห็นเงาคน ผมคุ้นๆว่าเป็นเพื่อนผมแน่นอน เธอเป็นผู้หญิงรูปร่างท้วม ผมยาว เธอกำลังเดินถือถุงสักอย่าง พร้อมกับหยิบของในถุงออกมาเคี้ยวเรื่อยๆ
จิ๊บ รึปล่าว ผมหันไปเรียก เธอก็หันกลับมาแล้วส่งยิ้มให้ แต่สิ่งที่ล้นออกมาจากปากของเธอกลับเป็นตะขาบตัวเขื่อง กำลังดิ้นรนออกจาริมฝีปาก
อ่ะ กินด้วยกันไหม เธอยื่นถุงกระดาษส่งมาให้ผม ผมชำเลืองดู เห็นว่ามันเต็มไปด้วยสัตว์พิษอย่างตะขาบ แมงมุม แหลงป่องกำลังคลานยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
ผมผงะก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ แต่หลังผมแทนที่จะสัมผัสกับกำแพงคอนกรีต ผมกลับรู้สึกนุ่มๆ แต่เมื่อผมหันไปก็ต้องตกใจสุดขีด
มือของมนุษย์นับพันนับหมื่นมือ แต่ที่น่าตกใจคือมีแต่มือเท่านั้น ปราศจากแขนหรือร่างกายของมนุษย์แม้แต่คนเดียว มือทั้งหมดต่างพุ่งเข้ามาจับยึดร่างกายของผมจนผมขยับไม่ได้ แม้แต่ปากก็โดนอุด แขนขาถูกยึดไว้จนหมด
ผมตกใจสุดขีด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หัวใจเต้นแรงอย่างตื่นกลัว แต่ผมก็ตระหนักได้ว่า
....ทำไมมันไม่เจ็บเลยวะ...
ผมออกแรงกัดลิ้นสุดแรงเกิด
...ไม่เจ็บจริงๆด้วยแฮะ....
.ผมลืมตาขึ้น มันยังมืดอยู่เลย ตัวผมยังอยู่บนเตียง...
....เออ ฝันไปสินะ แต่เราไม่ได้ฝันอะไรน่ากลัวแบบนี้มานานแล้วนะ...
....ผมยันตัวขึ้นจากเตียง เดินมะงุมมะงาหราปี่โต๊ะ เพื่อที่จะหยิบขวดน้ำ
ผมเปิดฝาขวดน้ำขึ้นดื่ม แต่แปลกนะ ทำไมน้ำมันข้นๆ ยากที่จะกลืนจัง ผมเอื้อมมือไปเปิดไฟ ที่โต๊ะ
ดวงตาของผมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ขวดน้ำเต็มไปด้วยเลือดสดๆ ของเหลวในปากผมก็คือเลือดสดๆสีแดงเยิ้ม ผมรีบบ้วนเอาเลือดในปากออกด้วยความตกใจ แต่เลือดที่หยดลงพื้นก็กลับขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ และปริมาณก็เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตัวผมทั้งตัวจมอยู่ในกองเลือด
.....เฮ้ย ยังไม่ตื่นอีกเหรอวะ.....
...ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง มันก็ยังมืดอยู่ ตัวผมยังอยุ่บนเตียง...
....เออ ฝันจริงๆด้วย ว่าแต่ทำไม่เมื่อกี้ มันยังไม่ตื่นหว่า...
...ผมควานหยิบแว่นตาที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมา มองไปที่นาฬิกา
ตีสาม.. ผมยันตัวลุกขึ้นเพื่อไปหยิบขวดน้ำมาเช่นเคย แต่ทันทีที่ผมเหยียบลงแตะพื้น ก็กลับมีโครงกระดูกนับสิบผุดขึ้นมาจากพื้นไม้ปาร์เก้ และพุ่งมาทางผมอย่างบ้าคลั่ง
ผมคว้าเอาโคมไฟที่อยู่บนหัวเตียง ขึ้นมาทุ่มลงไปที่โครงกระดูกตัวหนึ่งจนแตกกระจาย แล้วเริ่มวิ่ง
แต่ก็กลับมือมือจำนวนมากขึ้นมายึดขาผมไว้จนขยับไม่ได้ เหล่าโครงกระดูกยังคงพุ่งตัวมาทางผม ผมยกแขนกวาดแกว่งชกไปยังเหล่าโรงกระดูกอย่างบ้าคลั่ง
...แต่ก็เอ ชกกระดูกมือเปล่าทำไมไม่เจ็บ...
โครงกระดูกตนหนึ่งปักมีดแหลมคมเข้าที่กลางลำคอของผมอย่างแม่นยำ เลือดสดๆไหลออกมาเป็นทาง
แต่ ทำไมเรารู้สึกแค่เสียวแปล๊บๆเท่านั้นเอง
ผมคว้าที่กะโหลกศีรษะของกะโหลกตนนั้น แล้วโขกเต็มแรง
ไม่เจ็บอย่างที่คิดนะ เรายังไม่ตื่นจริงๆด้วยหน่ะสิ...
....ผมลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมลุกพรวดขึ้น แล้วมองไปโดยรอบ...
บรรยากาศโดยรอบคราวนี้เป็นห้องผมแน่นอน ผมยกมือขึ้นเกาหน้าตัวเอง เหงื่อผมไหลท่วมๆทั้งที่อยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ผมหันไปมองนาฬิกา เป็นเวลาตีสามแล้ว จริงๆ ผมลุกขึ้นด้วยสติที่สมบูรณ์ และคราวนี้ ผมตื่นจริงๆเสียที ผมลองหยิบตัวเองดู แล้วมันก็เจ็บจริงๆด้วย ผมรีบตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ พร้อมกับคว้ากระดาษขึ้นมา เพื่อจดทุกอย่างลงไป
...อืม ว่าแต่ คุณเคยฝันว่าตื่น หลายๆครั้งติดกันแบบผมไหม?...
******************************************************************
เอ ที่นี่มันไหนหว่า... คุ้นๆวุ้ย ผมพูดกับตัวเอง พร้อมกับชำเลืองมองไปรอบๆ มันก็ดูเหมือนห้างสรรพสินค้าที่ผมมาบ่อยๆนะ แต่วันนี้กลับไม่มีคนเลยแม้แต่คนเดียว เศษกระดาษและกระจกเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น
.ตึ่ก ตึ่ก ตึ่กๆ...
เสียงฝีเท้าก้าวเดินอย่างช้าๆเรียกความสนใจของผมได้ในทันที ผมรีบวิ่งลงไปตามบันไดที่มีลักษณะเป็นบันไดก้นหอย อยู่นานสองนาน จนกระทั่งถึงชั้นล่างสุด ที่มมีข้าวของวางระเกะระกะ ในที่สุดผมก็เห็นเงาคน ผมคุ้นๆว่าเป็นเพื่อนผมแน่นอน เธอเป็นผู้หญิงรูปร่างท้วม ผมยาว เธอกำลังเดินถือถุงสักอย่าง พร้อมกับหยิบของในถุงออกมาเคี้ยวเรื่อยๆ
จิ๊บ รึปล่าว ผมหันไปเรียก เธอก็หันกลับมาแล้วส่งยิ้มให้ แต่สิ่งที่ล้นออกมาจากปากของเธอกลับเป็นตะขาบตัวเขื่อง กำลังดิ้นรนออกจาริมฝีปาก
อ่ะ กินด้วยกันไหม เธอยื่นถุงกระดาษส่งมาให้ผม ผมชำเลืองดู เห็นว่ามันเต็มไปด้วยสัตว์พิษอย่างตะขาบ แมงมุม แหลงป่องกำลังคลานยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
ผมผงะก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ แต่หลังผมแทนที่จะสัมผัสกับกำแพงคอนกรีต ผมกลับรู้สึกนุ่มๆ แต่เมื่อผมหันไปก็ต้องตกใจสุดขีด
มือของมนุษย์นับพันนับหมื่นมือ แต่ที่น่าตกใจคือมีแต่มือเท่านั้น ปราศจากแขนหรือร่างกายของมนุษย์แม้แต่คนเดียว มือทั้งหมดต่างพุ่งเข้ามาจับยึดร่างกายของผมจนผมขยับไม่ได้ แม้แต่ปากก็โดนอุด แขนขาถูกยึดไว้จนหมด
ผมตกใจสุดขีด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หัวใจเต้นแรงอย่างตื่นกลัว แต่ผมก็ตระหนักได้ว่า
....ทำไมมันไม่เจ็บเลยวะ...
ผมออกแรงกัดลิ้นสุดแรงเกิด
...ไม่เจ็บจริงๆด้วยแฮะ....
.ผมลืมตาขึ้น มันยังมืดอยู่เลย ตัวผมยังอยู่บนเตียง...
....เออ ฝันไปสินะ แต่เราไม่ได้ฝันอะไรน่ากลัวแบบนี้มานานแล้วนะ...
....ผมยันตัวขึ้นจากเตียง เดินมะงุมมะงาหราปี่โต๊ะ เพื่อที่จะหยิบขวดน้ำ
ผมเปิดฝาขวดน้ำขึ้นดื่ม แต่แปลกนะ ทำไมน้ำมันข้นๆ ยากที่จะกลืนจัง ผมเอื้อมมือไปเปิดไฟ ที่โต๊ะ
ดวงตาของผมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ขวดน้ำเต็มไปด้วยเลือดสดๆ ของเหลวในปากผมก็คือเลือดสดๆสีแดงเยิ้ม ผมรีบบ้วนเอาเลือดในปากออกด้วยความตกใจ แต่เลือดที่หยดลงพื้นก็กลับขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ และปริมาณก็เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตัวผมทั้งตัวจมอยู่ในกองเลือด
.....เฮ้ย ยังไม่ตื่นอีกเหรอวะ.....
...ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง มันก็ยังมืดอยู่ ตัวผมยังอยุ่บนเตียง...
....เออ ฝันจริงๆด้วย ว่าแต่ทำไม่เมื่อกี้ มันยังไม่ตื่นหว่า...
...ผมควานหยิบแว่นตาที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมา มองไปที่นาฬิกา
ตีสาม.. ผมยันตัวลุกขึ้นเพื่อไปหยิบขวดน้ำมาเช่นเคย แต่ทันทีที่ผมเหยียบลงแตะพื้น ก็กลับมีโครงกระดูกนับสิบผุดขึ้นมาจากพื้นไม้ปาร์เก้ และพุ่งมาทางผมอย่างบ้าคลั่ง
ผมคว้าเอาโคมไฟที่อยู่บนหัวเตียง ขึ้นมาทุ่มลงไปที่โครงกระดูกตัวหนึ่งจนแตกกระจาย แล้วเริ่มวิ่ง
แต่ก็กลับมือมือจำนวนมากขึ้นมายึดขาผมไว้จนขยับไม่ได้ เหล่าโครงกระดูกยังคงพุ่งตัวมาทางผม ผมยกแขนกวาดแกว่งชกไปยังเหล่าโรงกระดูกอย่างบ้าคลั่ง
...แต่ก็เอ ชกกระดูกมือเปล่าทำไมไม่เจ็บ...
โครงกระดูกตนหนึ่งปักมีดแหลมคมเข้าที่กลางลำคอของผมอย่างแม่นยำ เลือดสดๆไหลออกมาเป็นทาง
แต่ ทำไมเรารู้สึกแค่เสียวแปล๊บๆเท่านั้นเอง
ผมคว้าที่กะโหลกศีรษะของกะโหลกตนนั้น แล้วโขกเต็มแรง
ไม่เจ็บอย่างที่คิดนะ เรายังไม่ตื่นจริงๆด้วยหน่ะสิ...
....ผมลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมลุกพรวดขึ้น แล้วมองไปโดยรอบ...
บรรยากาศโดยรอบคราวนี้เป็นห้องผมแน่นอน ผมยกมือขึ้นเกาหน้าตัวเอง เหงื่อผมไหลท่วมๆทั้งที่อยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ผมหันไปมองนาฬิกา เป็นเวลาตีสามแล้ว จริงๆ ผมลุกขึ้นด้วยสติที่สมบูรณ์ และคราวนี้ ผมตื่นจริงๆเสียที ผมลองหยิบตัวเองดู แล้วมันก็เจ็บจริงๆด้วย ผมรีบตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ พร้อมกับคว้ากระดาษขึ้นมา เพื่อจดทุกอย่างลงไป
...อืม ว่าแต่ คุณเคยฝันว่าตื่น หลายๆครั้งติดกันแบบผมไหม?...
******************************************************************
