ถึงเราจะมีโอกาสได้บวชแค่ สิบวัน แต่ก็นับว่าเป็ฯโอกาสที่ดีที่ได้รับใช้พระศาสนา ได้เป็น คนดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อยู่ในข้อบังคับกว่าสามร้อยข้อ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตลำบากอะไรมากมาย ยกเว้นตอนออกบิณฑบาตร ตอนเช้า ที่ญาติโยม ชอบใส่บาตรด้วยอาหาร ร้อนๆๆๆ ร้อนมากมาย ราวกับเพิ่งยกลงมาจากเตา รอหน่อยก็ได้ บาตรมันเป็นเหล็กนะ แล้วถืด้วยมือเปล่าเนี่ย มันก็ ร้อน ระเบิดเลยหน่ะสิ แต่พอได้เห็นสีหน้าเป็นสุขที่ได้ทำบุญตักบาตรของญาติโยม ก็จะรู้สึกดีนะ กรรมที่เป็นกรรมีก็คือทำแล้วมีความสุขนั่นเอง จริงอย่างที่พุทธองค์เคยตรัสสั่งสอนไว้ ทำดีย่อมเป็นสุข แต่แถววัดนี่คนมาใส่บาตรกันเยอะนะ ล้นทะลักจนโยมแถวนั้นต้องเอาถุงพลาสติกมาถ่ายของในบาตรออกมาให้ถือบ้าง ไม่งั้นรับจากญาติโยมมาอีกไม่ได้แน่ เพราะบาตรล้น ตริงๆต้องรับแค่พอเสมอขอบบาตร ไม่งั้นอาบัติ แต่ว่าถ่ายออกมาก็ไม่เกี่ยวละ แต่ฉันไงก็ไม่มีทางหมด เพราะเยอะจริงๆวันๆนึงเนี่ย แต่เป็ฯสิ่งที่ดีแล้ว ตักบาตรกันเยอะๆไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือถ้าไม่มีคนใส่เลยนี่สิ จะทำอย่างไร แต่ใส่เยอะไม่ใช่ปัญหา เอาไปแบ่งญาติโยมแถววัดได้ ทีนี้ ทำบุยอย่างเดียวคงไม่พอมั้ง ต้องรักษาศีล ทำใจให้สะอาดผ่องใสด้วยล่ะ ชีวิตจึงจะมีความสุขความสงบอย่างแท้จริง แต่เสียดายนะที่มีเวลาบวชน้อย ต้องรีบกลับไปสอนหนังสือหนังหา ไว้จบป.เอกแล้วจะกลับไปบวชอีกทีให้ได้สักพรรษาหนึ่ง ตอนนี้ คนที่จะบวชเกินเดือนนึงนี่แทบไม่มีเลย นี่ขนาดเขตพระนครนะเนี่ย วัดก็วใหญ่วัดดังพอควร แต่ไม่มีกุลบุตรใจกุศลมาบวชเลยมันก็ไม่หวายนะ